بافندگان سیله‌زی

در چشمان تارشان اشکی نیست
با دندان‌های به هم فشرده بر سر دستگاه بافندگی نشسته‌اند:

ای آلمان، این کفن توست که می‌بافیم!
و در تار و پود آن لعنتی سه‌گانه می‌بافیم
می‌بافیم، می‌بافیم.

لعنت بر خدایی که او را نیایش می‌کنیم!
در سرمای زمستان و سیه‌روزی گرسنگی؛
بی‌هوده چشم به راه مانده و به او امید بسته‌ایم.
او ما را مسخره کرده، به ما نیرنگ زده، ما را به ریش‌خند گرفته است.
می‌بافیم، می‌بافیم.

لعنت بر این شاه، شاه توان‌گران!
که از سیه‌روزی ما کم نکرد؛
که تا آخرین پشیز از کف ما ربود.
و به فرمان او بر ما، هم چون بر سگان، شلیک کردند.
می‌بافیم، می‌بافیم.

لعنت بر میهن دروغین!
که در آن تنها ذلت و ننگ سربرمی‌کشد؛
که در آن هر گل نوشکفته‌ای لگدمال می‌شود.
که در آن کرم‌ها از گند و لجن پروار می‌شوند.
می‌بافیم، می‌بافیم.

سفینه می گذرد، دستگاه بافندگی می غرد
با پشت‌کار، شب و روز می‌بافیم
کفن تو را می‌بافیم ای آلمان پیر!
و در تار و پود آن لعنتی سه‌گانه می‌بافیم
می‌بافیم، می‌بافیم.

هاینریش هاینه

سرود بافندگان سیله‌زی

بی اشکی در چشمان سخت و مهیبشان
با خشم و نومیدی بر چهره‌شان بر دستگاه بافندگی می‌نشینند

زمانی درازی رنج و گرسنگی کشیدیم
ای آلمان پیر، اکنون کفنی برای تو می‌بافیم
و آن را با لعنتی سه‌گانه می‌بافیم.
می‌بافیم، می‌بافیم.

لعنت نخست به خدا، به خدای کور و کر!
که به او، هم‌چون کودکی به پدر اتکا کردیم؛
که به او هم امید بستیم و هم اعتماد کردیم.
اما او ما را مسخره کرد و به ما نیرنگ زد.
می‌بافیم، می‌بافیم.

لعنت دوم به شاه، به شاه توان گران!
که سیه‌روزی ما نه نرمش کرد و نه اثری بر او گذاشت؛
شاهی که آخرین پشیزمان را از کف‌مان می‌رباید.
و سربازانش را می‌فرستد تا بر ما هم‌چون بر سگان شلیک کنند.
می‌بافیم، می‌بافیم.

لعنت سوم بر میهن دروغین!
که برای ما جز سیه‌روزی و ننگ نداشت؛
که در آن از گرسنگی و سیه‌روزی رنج کشیدیدم.
کفن تو را می‌بافیم ای آلمان پیر!
می‌بافیم، می‌بافیم.

ترجمه‌ای آزاد از فردریک انگلس

---

در ۴ تا ۶ ژوئن ۱۸۴۴ بافندگان سیله‌زی در اعتراض به مزد ناچیز خود دست به شورش زدند که به سرعت ده‌کده‌های مختلف منطقه را که در آن بافندگان کار و زندگی می‌کردند فراگرفت. نیروهای مسلح پروس (که در آن زمان سیله‌زی جزو پروس بود) این شورش کارگری رابه شکل خونینی سرکوب کردند.